zaterdag 12 november 2016

Zwangerschap | Mijn bevallingsverhaal #3

Lees hier het eerste en het tweede deel van mijn bevallingverhaal.

Vandaag het laatste gedeelte van mijn bevallingsverhaal. Ineens moest ik dus gaan persen. In het begin ging het goed, totdat ineens mijn persweeën wegvielen. De hartslag van de baby daalde, dus het moest snel gebeuren, maar zonder persweeën was dat erg moeilijk. De verloskundige had mij preventief al verdoving gegeven, omdat de kans op een knip per minuut groter werd. Mijn wanhoop werd groter, want ik wilde dat alles goed ging met mijn baby! De hele bevalling was mijn lijf zo hard aan het werk en nu het nodig was, liet het me ineens in de steek. De verloskundige zei dat ik nog één keer mocht proberen te persen en dat ze anders ging knippen. Ik weet dat ik nog riep dat ik absoluut geen knip wilde, maar toen ik probeerde te persen en ik voelde dat het totaal niets opschoot, had ik me ook berust in het feit dat een knip het beste voor iedereen was. De knip werd gezet en gelijk werd er een klein, glibberig meisje op mijn buik gelegd.

Een meisje, het was echt een meisje! Na al die maanden zwijgen, mochten we eindelijk praten over onze dochter. Elise was geboren. Ongelofelijk onwerkelijk en ik kreeg weinig mee wat er rondom me gebeurde. De spuit in mijn been waar ik zo tegenop zag? Niets van gevoeld. Ik kon alleen maar genieten van mijn meisje op mijn buik. Wat was ze mooi! De verloskundige liet mij nog voelen dat de navelstreng nog bloed pompte naar Elise toe, ik voelde hem kloppen tussen mijn vingers. Toen de navelstreng uitgeklopt was, mocht Jeffrey hem doorknippen. Vlak na het doorknippen, kwam mijn placenta er uit. De verloskundige vroeg of ik hem wilde zien, bijzonder om te zien. Ook vroeg ze of hij weggegooid mocht worden of dat wij hem mee naar huis wilden. Het meenemen naar huis vond ik nogal luguber, want wat moet ik er thuis mee...

Alles leek goed te gaan, totdat de verloskundige zei dat ik wel erg veel bloedde. Toen werd ik eigenlijk me ervan bewust dat ik inderdaad wel bloed langs mijn benen voelde druppen. Mijn placenta werd gewogen, net zoals al de celstofmatjes die mijn bloed opvingen. De hoeveelheid bloed dat ik verloor liep al snel op. Een extra spuit in mijn been om het bloedverlies te verminderen was het gevolg en deze voelde ik helaas wel... Hij moest namelijk snel gezet worden en hierdoor werd het wat minder zachtzinnig gedaan. Ik heb hier nog weken grote blauwe plekken van gehad.

Op den duur had ik 1,2 liter bloed verloren. Tot maximaal één liter is normaal, dus het ging best hard. Doordat ik ook geknipt was, kon het ook zijn dat ik hierdoor extra bloed verloor. Het was dus belangrijk dat ik snel gehecht zou worden, in de hoop dat het bloedverlies daardoor ook zou verminderen. Het cliché is echt wel waar; de knip voelde ik totaal niet, het hechten wel. Vooral op het einde werd het echt vervelend, ik was blij dat ik er vanaf was. Het was druk op de kraamafdeling, dus na het hechten werden we even alleen gelaten, omdat ze bij een andere bevalling moesten helpen.

Dat even werd helaas wel wat langer... Ik voelde me vies en wilde graag douchen, Elise moest nog uitgebreid nagekeken en aangekleed worden. Ook wilde ik graag Elise binnen het uur aanleggen, maar we waren ondertussen al een uur aan het wachten totdat iemand ons zou helpen. Uiteindelijk hebben Jeffrey en ik het zelf geprobeerd en toen kwam er net iemand om te helpen met het aanleggen. De borstvoeding lukte gelijk, een heerlijk gevoel. Na de borstvoeding werd Elise nagekeken en mocht Jeffrey haar aankleden. Ik mocht douchen en ik merkte toch wel dat ik zwak was, maar ik voelde me na het douchen weer echt mens. Wat kan iemand daarvan opknappen.

Het was daarna tijd om naar zaal te gaan, helaas begon na het douchen het bloeden weer. Mijn bed moest twee keer verschoond worden. In totaal schatten ze dat ik 1,5 liter bloed ben verloren. Ik merkte ook dat ik wat van de wereld ervan was. Het kraambezoek wat kwam, onze ouders, broer, schoonzus en zusje, vond ik daarom ook vermoeiend. Ook maakte mijn telefoon overuren, de felicitaties stroomden binnen. We moesten nog een nachtje blijven, vanwege mijn zwangerschapsdiabetes. De nacht was onrustig, hoewel Elise elke keer wakker gemaakt moest worden voor voeding en voor de rest alleen maar sliep, waren de rest van de baby's veel aan het huilen. Gelukkig waren de suikerwaarden van Elise gedurende de 12 uur na de bevalling goed en mochten we de volgende dag lekker naar huis!

Het herstellen van het vele bloedverlies heeft nog best een poosje geduurd. Ook waren mijn hechtingen te strak gezet, waar ik de eerste dagen heel erg veel last van heb gehad. Ik werd misselijk van de pijn, zo strak stonden ze. Gelukkig zijn ze de 5e dag verwijderd en daarna was ik weer een stuk mobieler en voelde ik me een stuk beter! Ik heb een heerlijke kraamweek gehad en kijk met een heel goed gevoel terug op mijn bevalling. Het was een vrij heftige bevalling en ik was blij dat ik in het ziekenhuis was, maar had me van tevoren wel zo'n bevalling voorgesteld. Het moeilijkste vond ik nog dat de persweeën wegvielen, juist op het moment dat Elise het moeilijk het begon te hebben. Voor de rest zou ik zo weer tekenen voor dezelfde bevalling bij een tweede zwangerschap.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...